Zondag 13 oktober liep Foppe Fonds ambassadeur Tristan Bangma zijn eerste marathon in Victoria, Canada. Voor de paralympisch wielrenner was het een nieuwe uitdaging naast de fiets.
Hardlopen was voor hem in eerste instantie een manier om zijn fietstrainingen aan te vullen. “Ik deed het af en toe om mijn herstel te verbeteren,” vertelt hij. “Maar ik merkte dat het me meer gaf dan dat. Het voelde goed om iets anders te doen, om mijn lichaam op een andere manier uit te dagen.” Wat begon als afwisseling groeide langzaam uit tot een serieus plan. Hij begon met langere afstanden, extra krachttraining en trainde regelmatig mee met een vaste loopgroep in de buurt. “Ik dacht, waarom niet gewoon proberen? Niet om iets te bewijzen, maar om te kijken hoe ver ik kon gaan.”
De marathon in Victoria begon vroeg. Om half vijf ging de wekker, drie uur voor de start. “Met hardlopen wil je ruim van tevoren gegeten hebben, dat is anders dan bij fietsen,” zegt hij. De start was om kwart over acht. Het was droog, maar fris. In het begin liep hij iets sneller dan gepland. “Ik wilde uit de drukte blijven,” vertelt hij. “De eerste vijf kilometer ging harder dan ik van plan was, maar dat voelde goed. Daarna heb ik mijn tempo weer gevonden.”
Na dertien kilometer splitsten de halve en de hele marathon en werd het rustiger op het parcours. “Toen kon ik echt mijn ritme pakken,” zegt Tristan. “Het ging goed. Tot dertig kilometer liep alles zoals ik wilde.” Vanaf dat punt begon het zwaarder te worden. “Tussen kilometer dertig en vijfendertig was het echt afzien. De regen kwam harder naar beneden, mijn handen werden koud en de wegstrepen waren glad door de regen. Maar ik wist, nog maar zeven kilometer. Dat klinkt opeens weer haalbaar.”
Omdat Tristan een visuele beperking heeft, vraagt hardlopen extra voorbereiding. Tijdens de race ziet hij de omgeving niet volledig, waardoor parcourskennis belangrijk is. “Op sommige plekken kon ik de wegmarkeringen niet goed zien,” vertelt hij. “Maar omdat ik de route goed kende, wist ik waar ik naartoe moest. Dat gaf rust.”
De laatste kilometers waren zwaar, maar ook bijzonder. “Vanaf kilometer 35 weet je, ik ben er bijna. Dat helpt mentaal enorm,” zegt hij. “Je hoort het publiek, je voelt de energie. Dan wil je gewoon doorgaan.”
Na 42 kilometer kwam hij over de streep, moe maar tevreden. “Het was koud en nat, dus ik wilde vooral snel droge kleren aan. We hebben met familie nog wat gegeten en gedronken.”
Wat voor Tristan begon als een experiment, werd een ervaring die hem bijblijft. “Het gaat niet altijd om winnen,” zegt hij. “Het gaat erom dat je iets probeert, dat je durft. Dat geldt in de sport, maar ook daarbuiten.”
Met een eindtijd van 2 uur, 42 minuten en 2 seconden kwam hij over de finish, goed voor de 24e plek in het algemeen klassement en de vierde plaats in zijn leeftijdscategorie. “Dat maakte het extra leuk,” zegt hij. “Het smaakt zeker naar meer.”